Author Topic: ธรรมสามัคคี - หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน  (Read 61 times)

นายเสรี ลพยิ้ม

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1421
    • View Profile
ธรรมสามัคคี - หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน

ความสามัคคีเป็นสิ่งที่โลกต้องการเสมอมา เพราะเป็นธรรมที่มีคุณค่ามาก ยากจะหาอะไรเสมอได้ ตลอดสัตว์นานาชนิดที่ถือความพร้อมเพรียงสามัคคีเป็นชีวิตจิตใจ เช่น พวกมด มีมดแดงเป็นต้น เขาไม่ยอมให้อะไรเข้าไปรุกล้ำได้เลย เป็นต้องช่วยกันรุมกัดแบบเอาชีวิตเข้าแลกเลยทีเดียว แม้ตัวเล็กทีท่าไม่น่าเกรงขามก็ตาม แต่ใจที่รักพวกรักรวงรัง รักความสามัคคีและสละชีวิตด้วยความพร้อมเพรียง เพื่อทรงหมู่ทรงคณะอยู่ได้นั้น มิได้เล็กไปตามร่างเลย ใครอยากเห็นความสำคัญในความพร้อมเพรียงเพื่อสมบัติคือรวงรัง ไข่ และลูกอ่อนของเขา ก็ลองเอามือหรือไม้ไปแหย่หรือจ่อเข้าที่รังเขาดู จะเห็นความคึกคักกล้าหาญในการต่อสู้ของเขาแต่ละตัวจนหมดทั้งรัง แสดงออกมาทันทีไม่ชักช้า

ขณะที่เกิดเหตุต่าง ๆ จากศัตรูนั้น ต่างตัวจะตั้งท่าต่อสู้ และวิ่งสับสนอลหม่านเพื่อบอกเหตุอันตรายแก่กันและกันอย่างไม่ชักช้าเลย เมื่อทราบเหตุตัวอยู่ในรังก็จะรีบออกมาช่วยกันอย่างชุลมุนวุ่นวายชนิดไม่กลัวตายใด ๆ ทั้งสิ้น ต่างตัวต่างรุมกัดคนละที่ละทางแบบล็อกตายไม่ยอมปล่อยวาง ถ้าจับก้นตัวที่กัดดึงออก หัวต้องขาดคาติดกับคนโดยไม่ยอมปล่อยวาง อันเป็นลักษณะถอยทัพกลับแพ้เลย จะต่อสู้จนตายหรือต้องชนะศัตรูเท่านั้น เป็นความจริงใจของเขาที่เป็นนักต่อสู้ ตัวที่ตายก็ตายไป ตัวที่ยังก็รุมกัดชนิดโหมกันทั้งรัง หากสู้กำลังของศัตรูไม่ไหวก็ยอมตายกันทั้งรังด้วยท่าต่อสู้ ถ้าชีวิตยังมีเหลือตายก็ให้ยังเหลือด้วยกันแบบนักต่อสู้เพื่อชาติของเขา  คำว่าถอยทัพยอมรับความปราชัยพ่ายแพ้ และต่างตัวต่างวิ่งหนีเพื่อเอาตัวรอดนั้นไม่มีในพวกมดแดงที่ฝังใจในความรักชีวิตของกันและกันเลย รวงรังและไข่พร้อมลูกอ่อนเป็นที่รวมแห่งชีวิตและความรักสงวนของเขา ใครๆ จะไปแตะต้องไม่ได้ ถ้าไม่อยากเห็นฤทธิ์แห่งความเอาจริงเอาจังของเขาที่เป็นชาตินักรบโดยสมบูรณ์แสดงออกในขณะนั้น

มดแดงเป็นสัตว์ที่รักชาติและความพร้อมเพรียงสามัคคีแท้ชาติหนึ่ง มนุษย์เราหากธรรม ๒ ข้อนี้ยังไม่ซึมซาบถึงใจ จึงควรสะดุดใจและนำคติของเขามาปฏิบัติบ้าง คงจะเป็นประโยชน์แก่มวลมนุษย์มากมาย การขาดคุณธรรม คือความรักกันและความสามัคคีกัน ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยซึ่งจะควรนอนใจ มดแดงแม้จะไม่มีความรู้ลึกซึ้งกว้างขวางเหมือนมนุษย์ที่ไปเรียนข้ามทวีปแบกใบประกาศนียบัตรมาอวดกันก็ตาม แต่ความรู้และการกระทำของเขาน่าสรรเสริญและเป็นคติได้ดี ไม่เพียงสักแต่ว่าเขาเป็นมดที่อยู่ใต้อำนาจแห่งการเย่อหยิ่ง และเบียดเบียนทำลายของผู้หาความรู้สึกตัวและเมตตามิได้ ทั้งที่ตัวเองสู้เขาไม่ได้ในคุณธรรมบางประเภทดังกล่าวมา การรักษาสมบัติมีรังเป็นต้น เขารักษาตลอดเวลาทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ประมาท นอนขับกล่อมกันอยู่ในรังคอยอันตรายด้วยความเพลิดเพลินจนลืมตัว

เขามีการอยู่เวรกันเป็นประจำและเที่ยวตรวจตราตามบริเวณรอบรังมิได้ขาด อยู่ที่ปากรังบ้าง ตามบริเวณข้างนอกรังทั่ว ๆ ไปบ้าง เมื่อมีเหตุเกิดขึ้นเขาจะวิ่งถึงกันเพื่อบอกเหตุทันที แล้วพร้อมกันออกตรวจตราต่อสู้ การหากินก็แบ่งกันไปเป็นพวก ๆ เมื่อได้อาหารมาก็กินด้วยกัน ไม่มีการแย่งชิงกันกิน และไม่มีการแอบซ่อนอาหารไว้กินลำพังตัวเดียว ไม่รังแกกันทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ เวลามีเหตุอันตรายเกิดขึ้นก็ช่วยกันต่อสู้ด้วยความกล้าหาญชาญชัย ไม่หวาดกลัวท้อถอยหรือหลบหลีกปลีกหนีเอาตัวรอดว่าเป็นยอดดี โดยปล่อยให้เพื่อนๆ ตาย อาการทุกอย่างของเขาดังกล่าวมา มนุษย์เรายังอาจสู้เขาไม่ได้ ซึ่งน่าอับอายที่ความรู้ความสามารถมีมากแต่สู้สัตว์ เช่น มดแดงไม่ได้

ผู้เขียนยิ่งตัวขี้ขลาดหวาดกลัวที่สุด ไม่มีใครในโลกที่ว่าขี้ขลาดอ่อนแอจะมาหาญสู้ได้ ถ้าไม่อยากแพ้บนเวทีขี้ขลาดของคนไม่เป็นท่า ฉะนั้นเมื่อพูดถึงความบกพร่องแห่งคุณธรรมที่สู้มดไม่ได้ จึงอดที่จะเอาเรื่องของตัวออกมาตีแผ่ไม่ได้ เพื่อท่านผู้อ่านทั้งหลายได้ทราบบ้างว่า พระขี้ขลาดอ่อนแอก็ยังมีในศาสนาถึงกับใครมาแข่งไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แต่ถ้าเป็นความขยันหมั่นเพียร ความกล้าหาญชาญชัยที่น่าชมเชยแล้ว ยอมแพ้แต่ยังไม่ขึ้นเวที

ความสามัคคีตามหลักธรรมท่านกล่าวไว้ว่า เป็นรากฐานแห่งความมั่นคงของหมู่คณะตลอดคนทั้งชาติ มีความสามัคคีเป็นพื้นฐานรับรองไว้ หากขาดความสามัคคีเสียอย่างเดียวแม้แต่ร่างกายก็ทนอยู่ไม่ได้ ย่อมแตกสลายอย่างไม่มีปัญหา แต่ความสามัคคีจะมีได้โดยสมบูรณ์ต้องอาศัยแต่ละคนเห็นความสำคัญของส่วนรวมที่อาศัยกันอยู่ ไม่เห็นว่าสำคัญเฉพาะตัวคนเดียว เมื่อคนเราเห็นความสำคัญของกันและกัน ว่ามีคุณค่าเสมอกันในความเป็นมนุษย์ที่อาศัยกัน การแสดงออกย่อมไม่เป็นภัยต่อกัน นอกจากเป็นคุณถ่ายเดียวเท่านั้น ไม่เป็นคนเห็นแก่ตัวจัด อันเป็นเหตุให้เอารัดเอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ และเป็นเครื่องส่งเสริมความโลภมากไม่มีขอบเขตเหตุผล เล็งเห็นแก่ได้ถ่ายเดียวอันเป็นช่องทางให้หลวมตัว จนลืมเพื่อนมนุษย์ว่าเป็นอะไรไป คนเราจะมีความร่ำรวยและเสวยสุขอยู่คนเดียว ในท่ามกลางแห่งความทุกข์ร้อนของผู้อื่นเป็นจำนวนมากนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้ หากเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ ปราชญ์ท่านคงสอนให้ตั้งบ้านเรือนบนศีรษะมนุษย์มานานแล้ว

ความเห็นแก่ตัวจัดอันเป็นมิตรสหายของความโลภไม่มีเพียงพอนี้ นอกจากเป็นภัยแก่ตัวอย่างลึกลับที่เจ้าตัวไม่อาจมองเห็นแล้ว ยังเป็นภัยแก่ผู้อื่นอย่างไม่มีประมาณ ท่านจึงสอนให้ละให้ปล่อยวางพอมีทางเย็นใจบ้าง สำหรับตัวเองและเพื่อนมนุษย์ด้วยกันซึ่งเป็นสัตว์ขี้ขลาดอยู่คนเดียวไม่ได้ จะได้เห็นคุณค่าของกันและกันพออยู่กันได้เป็นผาสุก คนเราอาศัยใครและสิ่งใด ควรถือผู้นั้นและสิ่งนั้นเป็นสำคัญ ไม่เหยียบย่ำทำลายอันเป็นลักษณะคนเนรคุณไม่มีความเจริญจีรังถาวร

อยู่เรือนให้รักษาเรือน หมั่นปัดกวาดเช็ดถูให้สะอาดน่าอยู่อาศัยหรือหลับนอน ใช้เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มเครื่องใช้สอยต่างๆ ให้หมั่นชะล้างซักฟอกและเก็บรักษาด้วยดี ไม่ทิ้งเกลื่อนกลาดสาดกระจายอันเป็นความเสียหายแก่สิ่งของและตัวเราเอง ทั้งเป็นการส่อนิสัยว่าไม่เอาไหน ไปอยู่กับใครก็ทำความหนักใจแก่ผู้รับให้อยู่ด้วย จนกลายเป็นคนโลกแคบแม้แผ่นดินถิ่นอาศัยมีอยู่มาก

อาศัยเมืองซึ่งเป็นสถานที่ของคนหมู่มาก ก็ให้ช่วยกันรักษาสถานที่อยู่และทำเลค้าขาย ตลอดถนนหนทางตรอกซอยที่ไปมาหาสู่กัน อย่าทิ้งอะไรให้เกลื่อนกลาดและทำให้สกปรกรกรุงรัง คอยแต่เทศบาลจะมาเก็บกวาดรักษาให้ เทศบาลก็คนเราก็คน ทำให้สกปรกก็ยังทำได้ ส่วนทำให้สะอาดทำไมจึงทำไม่ได้ต้องคอยเทศบาล หรือกลัวเทศบาลจะปรับไหมใส่โทษเอา ถ้าทำดีดังที่ว่าหากเทศบาลจับไปลงโทษก็กรุณาไปบอกผู้เขียน จะพามาเดินขบวนว่ะ สิ่งเหล่านี้เข้าใจว่าต้องทำได้ ถ้าไม่ทอดธุระเพราะความขี้เกียจเสียอย่างเดียว

อนึ่งสิ่งใดที่เป็นสมบัติส่วนรวม อย่าคะนองมือคะนองเท้าไปแตะต้องเตะถีบทำลาย จะกลายเป็นตัวบุ้งตัวหนอนทำลายบ้านเมือง ซึ่งเป็นของมีค่าสำหรับอาศัยแห่งคนในชาติ ไปบ้านใดเมืองใดให้ถือเหมือนถิ่นฐานบ้านเรือนของตน จะกันความคะนองต่างๆ และดัดนิสัยที่เคยเป็นมาเสียได้ ต่างคนต่างอยู่อาศัย ต่างคนต่างรักษาทั่วประเทศเขตแดน ความสง่างามน่าดูตลอดความมั่นคงหากเกิดขึ้นเองจากต่างคนต่างบำรุงรักษา ชาติเป็นของคนไทยทุกคน สมบัติของชาติเป็นของทุกคนที่อาศัย จึงควรช่วยกันบำรุงรักษาให้จีรังถาวร

ปกตินิสัยแล้วต้องขออภัยหากผิดพลาดจากความเป็นจริง คนไทยเราส่วนมากนับผู้เขียนด้วยคนหนึ่ง มักมีนิสัยชอบสะดวกมักง่าย ซึ่งออกมาจากความขี้เกียจนั่นเอง ทำอะไรจึงมักเอาความสะดวกเข้าว่ากัน ส่วนผลจะเป็นอย่างไรไม่ค่อยคำนึง สุดท้ายก็เป็นทำนองสุกเอาเผากิน สิ่งที่เห็นได้ชัดก็คือ กฎหมายข้อบังคับระเบียบต่างๆ ฯลฯ ที่ตราไว้สำหรับคนไทยเป็นส่วนมาก เพราะเป็นเจ้าของประเทศ ซึ่งคนไทยเป็นผู้ตราเสียเอง ตลอดพระธรรมวินัยที่ทรงประทานไว้ด้วยความถูกต้องดีงามสำหรับสัตว์โลก และคนไทยที่เป็นชาวพุทธนำมาปฏิบัติ เพื่อความสงบสุขแก่ตนและส่วนรวม แต่ก็ไม่พ้นที่จะเอาความสะดวกมักง่ายตามใจตัวขี้เกียจเข้าไปทำลาย ผลที่ได้รับก็คือความเดือดร้อนเสียหายแก่ผู้ละเมิดนั่นแล นอกจากนั้นยังทำให้ผู้อื่นต้องเดือดร้อนเสียหายไปด้วยเพราะความสะดวกตามใจชอบเป็นผู้นำ

กาลใดที่จิตใจประชาชนห่างเหินจากศีลธรรม กาลนั้นความเดือนร้อนวุ่นวายนับวันทวีรุนแรงยิ่งขึ้น ลำพังกฎหมายเพียงอย่างเดียวซึ่งบังคับแต่ภายนอก คือกายวาจาเท่านั้น ย่อมไม่อาจให้ความสงบสุขแก่หมู่ชนได้เท่าที่ควร หากจิตใจคนเข้าใกล้ชิดสนิทกับศีลธรรม มีธรรมเป็นเครื่องปกครองใจ ย่อมไม่คิดไม่ทำในสิ่งที่จะก่อให้เกิดความเดือดร้อนแก่ผู้อื่น นอกจากมีความเมตตาสงสารเข้าเคลือบแฝง เพื่อความสงเคราะห์อนุเคราะห์แก่ผู้อื่นเท่านั้น คนที่ประพฤติทุจริตต่าง ๆ เช่น ลักขโมยปล้นจี้ แย่งชิงวิ่งราว ฉ้อราษฎร์บังหลวง คดโกงรีดไถเหล่านี้ เป็นการประกาศอยู่ในตัวว่าไม่มีศีลธรรมภายในใจและความประพฤติบ้างเลย คนไม่มีศีลธรรมในใจนั่นแล มักก่อเรื่องราวต่างๆ ให้เกิดความเดือดร้อนเสียหายแก่หมู่ชนอยู่เสมอมา

ดังนั้นศาสนาจึงมิใช่เรื่องเล็กน้อย แต่ศาสนาเป็นทั้งทำนบกั้นความรั่วไหลแตกซึมแห่งทรัพย์สมบัติ ไม่ให้รั้วไหลไปในทางไม่เกิดประโยชน์และเกิดโทษแก่เจ้าของ เป็นทั้งกำแพงกั้นจิตใจความประพฤติให้เดินออกตามช่องทางแห่งศีลธรรมที่เปิดไว้ ว่าทางนั้นถูกต้องชอบธรรม อันเป็นทางสมหวังดังใจหมายไม่เป็นอื่น ทางนั้นไม่ควรดำเนินจะนำทุกข์ร้อนมาสู่ตัวและผู้อื่นไม่มีประมาณทั้งปัจจุบันและอนาคต เป็นทั้งเพื่อนสนิทมิตรอันตายใจ

ตามหลักธรรมว่าพระธรรมย่อมรักษาผู้ปฏิบัติธรรม ไม่ให้ตกไปในที่ชั่วและให้เกิดสุขชนิดไม่มีใครสามารถหยิบยื่นให้ในโลก แม้พ่อแม่ บุตรธิดา สามีภรรยา ที่ถือว่ารักกันยิ่งกว่าใครและสิ่งใด ๆ ในโลกก็ไม่อาจหยิบยื่นให้ได้ เพื่อนใจของเราคือธรรม ธรรมคือแก้วสารพัดนึกของผู้มีความดีที่ได้สร้างไว้แล้วไม่มีสิ่งใดเสมอเหมือน เป็นทั้งกล้องส่องทางทั้งใกล้และไกล ให้ผู้ปฏิบัติบำเพ็ญเห็นสิ่งต่างๆ ทั้งโลกเมืองคน ทั้งโลกเมืองผี ทั้งโลกแห่งเทวดาอินทร์พรหม กระทั่งโลกุตระอันสูงสุด สิ่งกำบังทั้งหลายที่มวลสัตว์มัวเมา ได้แก่เจ้าจอมมืดคืออวิชชา ที่หุ้มห่อจิตใจอย่างมืดมิดมองไม่เห็นสิ่งที่เป็นพิษเป็นภัยซึ่งมีอยู่กับตัว จำต้องลูบคลำไปตามยถากรรม ธรรมเป็นเครื่องกำจัดความมืดบอดเหล่านี้ได้เป็นอย่างดีตามกำลังของความเพียรพยายาม ผู้มีความเพียรกล้าก็สามารถกำจัดได้โดยสิ้นเชิง เหลือเฉพาะดวงใจที่บริสุทธิ์กับวิมุตติพระนิพพาน เป็นคู่เคียงกันภายในใจดวงเดียว

ฉะนั้นศาสนธรรมจึงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลก มีมนุษย์เป็นฐานสำคัญ โดยไม่เลือกชาติชั้นวรรณะ ไม่เลือกคนมีคนจน คนโง่คนฉลาด เมื่อยึดธรรมเป็นที่พึ่ง ธรรมย่อมเป็นที่พึ่งได้ตลอดไป การดำเนินการครองชีพทุกแขนง เช่น การจ่ายไม่รู้จักประมาณว่าควรไม่ควร จ่ายดะไปไม่มีขอบเขตเหตุผล จ่ายจนเป็นนิสัยที่เรียกว่านักจ่าย จ่ายจนเสียคนและเงินไม่มีค้างกระเป๋า เหล่านี้เรียกว่าความเหลิงในธรรม ความตระหนี่ถี่เหนียวจนตัวเองก็ยอมอดอยากทั้งที่สมบัติมีอยู่ ตระหนี่จนเข้ากับใครไม่ได้ คบกับใครเขาก็รังเกียจ สมบัติมีมากน้อยแทนที่จะเกิดประโยชน์ แต่กลับเป็นที่เกาะของความตระหนี่ไปจนวันตาย ก็เพราะความขาดธรรมเครื่องวิจารณ์ จึงไม่มีสติปัญญา คิดทำสมบัติให้เกิดประโยชน์ได้

เพราะความไม่มีธรรมจึงมักมีแต่ข้าศึกคือกิเลสย่ำยีอยู่รอบด้าน ทั้งที่โลกเขายกย่องว่ามีความสุข แต่ตัวเองกลับตกนรกหลุมลึกลับภายในใจไม่มีใครทราบได้ นอกจากเจ้าตัวเพียงคนเดียว เพราะความมีธรรมจึงพอจะทราบหรือทราบเรื่องนรกหลุมลึกลับนี้ได้ดี โดยไม่ต้องถามใครให้เสียเวลาและประกาศความโง่ของตัวให้โลกรำคาญเปล่าๆ ระหว่างคนตระหนี่ถี่เหนียวกับคนที่มีน้ำใจกว้างขวางชอบสงเคราะห์ให้ทาน ย่อมมีความสุขภายในใจผิดกันอยู่มาก ตลอดผิวพรรณ วรรณะก็ต่างกัน ระหว่างเพื่อนฝูงของคนทั้งสองก็มีมากน้อยต่างกันราวฟ้ากับดิน หินกับเพชรทีเดียว

ด้วยเหตุนี้ธรรมท่านจึงสอนให้คนมีใจกว้างขวาง ด้วยเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์และสัตว์ทั้งหลาย อย่างน้อยก็เพื่อความสมานความสนิทชิดชอบต่อกัน ยิ่งกว่านั้นมนุษย์และสัตว์ทั้งหลายรักชอบ ให้ความเคารพนับถือ ไม่เป็นภัยต่อผู้ใด ไปที่ใดก็เป็นสุคโต ให้ความหวังและความพึ่งพิงร่มเย็นแก่เพื่อนมนุษย์และสัตว์ทั่วไป ผิดกับความคับแคบถี่เหนียวที่มีแต่ความโลภคอยลิดรอน รีดไถ เอารัดเอาเปรียบผู้อื่นเป็นนิสัย ไปที่ใดไม่ค่อยมีผู้อยากคบค้าสมาคม เพราะกลัวเป็นเหยื่อที่ถูกเคี้ยวกลืนราวกับเมี่ยง คนเรามีหัวใจแม้จะแสนโง่เขลาเบาปัญญาเพียงไรก็อดทราบไม่ได้เมื่อถูกลิดรอนต้มตุ๋นบ่อยๆ เนื่องจากส่วนมากคนโง่และคนซื่อสัตย์สุจริตมักเป็นเหยื่อของคนประเภทร้อยสันพันคมกินไม่เลือกอยู่เสมอ ในที่ทุกสถานตลอดกาลทุกเมื่อแต่ไหนแต่ไรมา

ความเห็นแก่ตัวเป็นเครื่องทำลายญาติมิตรเพื่อนฝูง ความสามัคคีและสังคมตลอดความมั่นคงของชาติ ให้ร้าวรานแตกแยกจนถึงขั้นแตกทลายได้โดยไม่สงสัย ดังจะเห็นได้จากส่วนย่อยไปถึงส่วนใหญ่ เช่น ในวงงานบริษัทห้างร้านที่รวมกำลังกันดำเนินกิจการต่าง ๆ ตามเป้าหมาย แต่คนในวงงานเชื่อถือกันไม่ได้ คอยแต่จะเจาะจะไชสมบัติส่วนรวมให้รั่วไหลแตกซึม เพราะความเห็นแก่ตัวเป็นเครื่องบั่นทอนและทำลาย สุดท้ายก็ล้มละลายไปไม่รอด ดังนั้นท่านผู้เห็นการณ์ไกลของโลกที่รวมกันอยู่เป็นหมู่เป็นคณะ เป็นบ้านเมือง เป็นประเทศ จะได้อยู่กันเป็นผาสุกร่มเย็น ปราศจากภยันตรายต่างๆ มีความเห็นแก่ตัว เป็นต้น จึงสอนให้สละละวางภัยอันนี้ที่จะคอยขวางและทำลายผู้อื่นได้อย่างกว้างขวาง และสอนให้มีความสามัคคีในระหว่างเพื่อนฝูงและกิจการต่าง ๆ ทั่วประเทศเขตแดนที่มนุษย์ยังอาศัยกันอยู่ ให้เป็นปึกแผ่นมั่นคง เพราะความสามัคคีเป็นกำลังสำคัญของหมู่ชนทุกชาติ จะเว้นเสียมิได้ถ้าไม่อยากเห็นชาติล่มจม ในธรรมมีว่า สามัคคี สามัคคานัง ตโป สุโข ความพร้อมเพรียงของหมู่ชนเป็นเครื่องทำลายอุปสรรคต่าง ๆ ให้เกิดสุข

คนและสัตว์ที่อยู่กันได้เพราะความสามัคคีแห่งธาตุต่าง ๆ ที่รวมกันอยู่ หากธาตุใดธาตุหนึ่งเกิดวิการขึ้นมาในร่างกาย นั่นคือกายเริ่มจะแตกสามัคคี เจ้าตัวก็เริ่มไม่สบายขึ้นมาตามส่วนวิการของธาตุมากน้อย จำต้องรีบรักษาให้หาย ไม่งั้นก็เป็นอันตรายถึงตายได้ สามีภรรยาแยกจากกันเพราะความแตกสามัคคี ด้วยความเห็นไม่ลงรอยกัน ย่อมเป็นความทุกข์มาก พ่อแม่กับลูกแตกสามัคคีกันเพราะความไม่ปรองดองกัน ย่อมเป็นความระส่ำระสาย คนในบ้านเดียวกันตลอดในประเทศเดียวกัน มีกฎหมายปกครองอันเดียวกัน เกิดการแตกแยกจากกันเพราะความรู้ความเห็นไม่ลงรอยกัน เพราะการยุแหย่ก่อกวนกัน เพราะการปลุกปั่นต่าง ๆ เกิดการประหัตประหารกันให้ล้มตายฉิบหายไปฝ่ายละมากๆ ทุกแห่งหนตำบลหมู่บ้านจนทั่วประเทศเขตแดน ยิ่งกว่าคนที่ไม่เคยได้รับการศึกษามาเลย เหล่านี้ล้วนเป็นความเสียหายอย่างคาดไม่ได้ประมาณไม่ถูก ทั้งนี้เพราะโทษแห่งความแตกสามัคคีพาให้เป็นไป

ความสามัคคีเท่านั้นจะสามารถรักษาสมบัติทั้งปวง พร้อมกับคนทั้งชาติให้ตั้งอยู่จีรังถาวรได้ เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มต่างๆ ที่สำเร็จเป็นผืนขึ้นมาได้ เพราะความรวมแห่งเส้นด้ายเส้นไหมทั้งหลายที่นายช่างทอขึ้นเป็นผืนๆ เป็นไม้ๆ เป็นพับๆ ถ้วยชามหม้อไหไตถาดตลอดภาชนะเครื่องใช้สอยต่างๆ ย่อมสำเร็จขึ้นมาจากสิ่งทั้งหลายรวมตัวกัน

บ้านเรือน บริษัทห้างร้านที่ใหญ่มโหฬารต่าง ๆ ล้วนสำเร็จมาจากการรวมทัพสัมภาระเครื่องก่อสร้างต่างๆ มีไม้ เหล็ก ปูน หิน ทราย เป็นต้น ที่ยึดเหนี่ยวกันไว้ให้แน่นหนามั่นคง ควรแก่การอาศัยและเป็นอยู่หลับนอนได้อย่างสะดวกสบาย หากสิ่งเหล่านั้นเริ่มทรุดโทรมก็แสดงว่าเครื่องก่อสร้างต่างๆ เริ่มหมดกำลังแห่งการรวมตัว หากไม่รีบซ่อมแซมแก้ไขก็ต้องพังทลายลงในวันหนึ่งแน่นอน

หญ้าแพรกตามท้องนาเป็นเส้นเล็กๆ เมื่อนำมาเด็ดทีละเส้นก็ขาดได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อนำมามัดรวมกันจนเป็นมัดแล้ว ย่อมไม่อาจเด็ดให้ขาดได้อย่างง่ายดาย การรวมใจ รวมกาย รวมทรัพย์ รวมความคิดสติปัญญาในแง่ต่างๆ ที่เป็นประโยชน์แก่ส่วนรวมของคนหลายคนเข้ากันเป็นกำลังอันเดียวกันย่อมมีกำลังมาก สามารถยังกิจการต่าง ๆ แม้มากให้สำเร็จได้ด้วยอำนาจแห่งความสามัคคี

อนึ่งบ้านเมืองอันมีถนนหนทางตลาดร้านค้าที่ทุกคนต้องอาศัย สมบัติของชาติเป็นสมบัติของส่วนรวมที่คนในชาติต้องอาศัย ควรถือเป็นสำคัญและช่วยกันบำรุงรักษาให้สะอาดและมั่นคงถาวรเป็นคู่ของชาติบ้านเมือง ไม่ควรบ่อนทำลายด้วยวิธีการต่าง ๆ ซึ่งเป็นการทำลายชาติด้วยในขณะเดียวกัน

มีต่อ.....


นายเสรี ลพยิ้ม

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1421
    • View Profile
ต่อ.....

ทุกคนเป็นคนของชาติ มีพระมหากษัตริย์และกฎหมายของชาติปกครองอันเดียวกัน มีศาสนาเป็นธรรมร่มเย็นเครื่องส่องทางดำเนินชีวิตและด้านจิตใจไม่ผิดพลาด ควรช่วยกันเทิดทูนรักษา เพราะมนุษย์เราไม่เหมือนสัตว์ซึ่งไม่รู้จักศาสนาคืออะไร ตื่นขึ้นมาก็เที่ยวหากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องไปวันหนึ่งๆ และเบียดเบียนทำลายกันตามประสาของเขาที่ไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด ส่วนมนุษย์เรารู้ทุกอย่างที่สัตว์ไม่รู้ไม่สามารถ มนุษย์จึงต่างจากสัตว์ที่ตรงนี้ หากไปทำเหมือนสัตว์เข้า ก็เรียกว่าไปแย่งงานของสัตว์มาทำ ถ้าเขาจะว่าเอาบ้างว่ามนุษย์นี้สิ้นท่าหาทางไปไม่ได้จริงๆ จึงพากันมาแย่งงานของพวกเราที่เป็นสัตว์ไปเสียหมด ดังนี้ก็ไม่น่าจะผิด เพราะพวกเราเป็นมนุษย์ ไม่ควรจะทำตัวเป็นคนสิ้นท่าดังที่สัตว์ตำหนิ

เพื่อรักษาเกียรติมนุษย์ไว้ จึงควรประพฤติตัวให้ดี อย่าเที่ยวฉกลักขโมยของเพื่อนมนุษย์มากินมาใช้ อย่าเบียดเบียนทำลายกัน อย่าชิงดีชิงเด่นกันทั้งที่ตนยังไม่มีพอจะแซงออกหน้าเขา เดี๋ยวกระต่ายซึ่งเป็นสัตว์วิ่งเร็วจะหัวเราะเยาะเอา อย่าคดโกง อย่ารีดไถเพื่อนมนุษย์ด้วยกันที่น่าสงสาร อย่าเที่ยวหลอกลวงต้มตุ๋นกัน จงเป็นคนซื่อสัตย์สุจริตต่อกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เชื่อถือกันได้ อยู่ด้วยกันได้ ทำมาค้าขายร่วมกันได้ จะเจริญรุ่งเรืองและร่มเย็น

เราทุกคนเป็นคนไทย เป็นลูกของแผ่นดินไทย ผู้เป็นข้าราชการทุกชั้นตั้งแต่สูงสุดลงมาทุก ๆ แผนกถึงขั้นต่ำสุด เรียกว่าเป็นคนงานของชาติหรือแรงงานของชาติ จึงควรเป็นคนงานที่สุจริตต่อชาติ ต่างตั้งหน้าทำงานในหน้าที่ ไม่เป็นคนทุจริตต่อหน้าที่หรือทรยศต่อชาติ ด้วยการประพฤติตัวเป็นข้าศึกต่อบ้านเมืองดังกล่าวมา จะกลายเป็นคนงานกาฝากคอยดูดกินสมบัติเงินทอง เป็นต้น อันเป็นเนื้อหนังของชาติให้ร่อยหรอลงไป เพราะการดูดกินไม่อิ่มพอของจำพวกกาฝาก เมื่อหนักเข้าชาติก็ไปไม่รอดต้องจอดจม ส่วนพวกกาฝากแทนที่จะเจริญรุ่งเรืองด้วยการกินแบบนั้น แต่ต้องพังทลายไปกับชาติไม่สงสัย คิดดูอวัยวะช้างสารทั้งตัวที่ถูกเชือดเฉือนออกทีละชิ้นละอันไม่ลดละปล่อยวาง จากบุคคลหลายเพศหลายวัยที่รุมกันเอาเนื้อหนังไปกินไปขายไม่หยุดหย่อน สุดท้ายแม้กระดูกชิ้นเดียวของช้างทั้งตัวก็ไม่มีเหลือหลออยู่ได้ ช้างสารทั้งตัวยังน้อยไปไม่พอกับการเชือดเฉือนทำลาย

แม้แต่ภูเขาหินแท่งทึบทั้งลูกก็ยังไม่พอกับการทำลายของคนหมู่มาก ที่ความอยากไม่มีวันอิ่มพอ ต้องถูกพังราบเป็นหน้ากลองไปในไม่ช้า สมบัติของชาติมิได้กองใหญ่เท่าภูเขาหรือแผ่นดิน เมื่อถูกทำลายจากบุคคลผู้เห็นแก่ตัวไม่หยุดยั้ง จำต้องพังทลายลงโดยไม่ชักช้า หากคนไทยเราไม่อยากประสบพบเห็นเมืองไทยพังทลายล่มจมลงด้วยวิธีการทำลายต่างๆ ดังกล่าวมา ก็ควรเห็นโทษของความรู้สึกและการทำลายล้างแบบนี้ แล้วต่างคนหันหน้าเข้าสู่ความรักชาติ ความสามัคคีและสงวนสมบัติของชาติไว้อย่างมั่นคง อย่าพากันบ่อนทำลายด้วยวิธีการต่างๆ ทั้งที่กำลังประกาศให้โลกทราบว่าตนพัฒนาประเทศชาติด้วยการทำถนนหนทาง เป็นต้น แต่อุบายแห่งการเจาะไช เพื่อความรั่วไหลแตกซึมของเงินในกรมกองพัฒนา ก็กำลังคืบคลานไปด้วยในขณะเดียวกัน

การทำลายชาติซึ่งเป็นเนื้อหนังของตัวเอง คนไทยเรามักทำลายกันแบบนี้จนชินชาหน้าด้าน
หมดยางอายประจำชาติมนุษย์ ชาติก็ค่อยๆ ทรุดโทรม และล่มจมลงไปทีละเล็กละน้อย
จนสุดท้ายก็อาจจะเหลือแต่ความหลังที่น่าทุเรศ แต่ช่วยอะไรไม่ได้


ขณะที่ยังไม่สายเกินไปก็น่าจะพากันแก้ไขเสียแต่บัดนี้ ถ้าไม่ปล่อยให้มณฑลวังสะพุงกางขวางงานสุจริตไปเสียสิ้นจนหาทางแก้ไม่ได้ ก็นับว่าเป็นกรรมของสัตว์ผู้เห็นแก่ตัวแก่พุงไม่มีอะไรใหญ่ยิ่งกว่า แม้แผ่นดินที่ว่าเป็นสมบัติที่รักสงวนของชาติก็เป็นของเล็กนิดเดียว เพราะอำนาจแห่งความโลภ ความเห็นแก่ตัวครอบงำจนมืดมิดมองไม่เห็น

การทุจริตต่อชาติด้วยการแทะเล็มหรือกอบโกยนั้นมิใช่เรื่องเล็กน้อยเลย เพราะเป็นการทำลายสมบัติและคนของชาติ ความมั่นคงของชาติให้หมดกำลังและล่มจมไปในที่สุด เนื่องจากผู้ทำลายมีมากต่อมากด้วยกัน เมื่อรวมสมบัติที่ถูกทำลายเดือนหนึ่ง ๆ เข้าด้วยกันแล้ว อาจมากกว่าเงินเดือนข้าราชการทุก ๆ แผนกทั่วประเทศเสียอีก เพราะความรั่วไหลนั้นไม่มีประมาณ โอกาสเท่านั้นเป็นสำคัญของผู้แสวงผลประโยชน์ส่วนตัว มีโอกาสหรือช่องทางมากก็กอบโกยมาก โดยไม่มีคำว่าพอละ เดี๋ยวท้องแตก ผู้ใหญ่ผู้น้อยมีอำนาจหน้าที่โอกาสต่างกันและมีทางทำได้มากน้อยต่างกัน

ส่วนเงินเดือนนั้นมีอัตราตายตัวของแต่ละคนซึ่งพอกำหนดได้ สำหรับความรั่วไหลไม่มีประมาณตายตัวและนับวันทวีคูณ จะทราบได้โดยยาก บางรายเดือนหนึ่งๆ เป็นแสนๆ หรือล้านๆ ตามอำนาจเถื่อนออกแผลงฤทธิ์ใครจะไปทราบได้ แม้เจ้าของเองยังไม่อาจทราบได้ว่า นับแต่วันริเริ่มวิธีการอันลึกลับนี้มาจนปัจจุบันรวมแล้วเท่าไร เพราะทำอยู่เป็นอาจิณ ต่างคนต่างดำเนินตามแผนการของตน หลายครั้งหลายหน หลายเดือนหลายปี ก็มากจนนับไม่ได้ไปเอง ความมากแบบนี้จึงมากด้วยการทำลายสมบัติและประเทศชาติ จะเป็นประเทศใดก็ตาม จะทนความมากด้วยการทำลาย ตั้งอยู่แน่นหนามั่นคงไปไม่ได้ ต้องล่มจมไปในที่สุด

จึงไม่อยากพบเห็นความล้มลุกคลุกคลาน ตลอดความล่มจมฉิบหายของประเทศที่มีคุณค่ามหาศาล ซึ่งถูกบ่อนทำลายด้วยวิธีการต่างๆ จากมนุษย์ใจดำอำมหิตที่ไม่เห็นคุณค่าของผู้ใด ยิ่งไปกว่าการแสวงผลประโยชน์แก่ตนและพวกของตน บนศีรษะของเพื่อนมนุษย์ทั้งชาติ ที่กำลังกระเสือกกระสนหวังพึ่งชาติเดียวกันอยู่อย่างกระหายใจจะขาด แต่แล้วก็มาเจอเอาผีตัวกระหายเลือดอย่างเต็มเปา ที่คอยดูดเลือดเนื้อผู้อื่นไม่มีวันอิ่มพอ ด้วยจิตใจคับแคบตีบตันจนตัวเองก็แทบหาช่องหายใจไม่ได้

ความจริงพระพุทธศาสนาออกมาจากท่านผู้มีจิตใจอันเบิกบานกว้างขวาง ยิ่งกว่าท้องฟ้ามหาสมุทร คือพระพุทธเจ้า พระองค์เสด็จออกทรงผนวชด้วยความเสียสละดังที่โลกทราบกัน ทรงปฏิบัติบำเพ็ญด้วยความเสียสละเพื่อธรรมและโลกจริง ๆ ทรงตัดความห่วงใยเสียดายใด ๆ ทั้งสิ้นแม้พระชนม์ชีพ เวลาได้ตรัสรู้แล้ว นำธรรมออกประกาศสอนโลกก็ทรงนำออกด้วยพระเมตตา ซึ่งจัดว่าเป็นการเสียสละอย่างเอกไม่มีเสมอเหมือนในไตรภพ อรรถธรรมที่ปรากฏให้พวกเราชาวพุทธได้ศึกษาปฏิบัติและการไหว้บูชาเรื่อยมาจนปัจจุบัน ก็ล้วนเป็นผลแห่งพระเมตตาสุดส่วนที่ประทานไว้แก่โลก มิได้หวังอะไรจากใครแม้แต่น้อยเป็นเครื่องตอบแทน ซึ่งควรเทิดทูนอย่างยิ่งว่าพุทธศาสนาคือเครื่องหมายแห่งความเสียสละอย่างเอกของพระพุทธเจ้า ผู้เป็นจอมพระเมตตาของสัตว์โลก แต่พวกเราที่เป็นชาวพุทธเกือบทั้งประเทศ ระลึกไม่ได้บ้างหรืออย่างไรในธรรมเหล่านี้

ความปีนเกลียวราวกับคู่แข่งธรรม ระหว่างความคับแคบตีบตันกับความเมตตากว้างขวาง รู้สึกจะเพิ่มกำลังในการแข่งธรรมขึ้นเรื่อยๆ ประหนึ่งเราเป็นพุทธรบกับธรรมของตัว และจะกลายเป็นผู้แพ้อธรรมคือความคับแคบเห็นแก่ตัวไปในที่สุด ราวกับจะลบล้างศีลธรรมอันดีงามไม่ให้มีเหลือหลอตกค้างอยู่ในหัวใจมนุษย์บ้างเลย

ในขณะเดียวกันกับที่ศีลธรรมถูกลบล้างไปจากดวงใจมนุษย์ สิ่งที่ไม่พึงปรารถนาคือความทุกข์ความอัดอั้นตันใจนานาชนิดที่ไม่คาดฝัน จะรุมกันเข้ามาประชิดกับดวงใจมนุษย์ชนิดคาดไม่ถึงอย่างรวดเร็ว เพราะโลกที่มีแต่กิเลส โลภะตัณหาตาเป็นไฟ เป็นเจ้าอำนาจทำการปกครองมวลสัตว์ถ่ายเดียว โดยไม่มีธรรมเป็นเบรกห้ามล้อไว้บ้างเลยนั้น ใครจะเก่งกล้าสามารถขนาดไหนก็ตาม ต้องเป็นเหมือนช้างตัวตกมันที่ถูกนายควาญของมันซึ่งอยู่บนหลัง สับเขกลงบนหัวอย่างเต็มแรงด้วยขออันแหลมคม ได้ยินแต่เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด และยอมจำนน กระเทือนไปทั่วจักรวาลราวกับเสียงฟ้าร้องนั่นแล

คำว่าทุกข์แม้น้อยนิด ไม่เคยมีสัตว์โลกรายใดรักชอบและปรารถนากันเลย ต่างก็กลัวและขยะแขยงกันแต่ไหนแต่ไรมา หากจะมีก็อาจจะได้พบได้เห็นกันในสมัยปัจจุบัน ขณะที่ศีลธรรมซึ่งเคยให้ความร่มเย็นแก่โลกตลอดมา กำลังถูกตำหนิลบล้างด้วยความรู้ความเห็นการกระทำต่าง ๆ ของสมัยปัจจุบัน ซึ่งกำลังหมุนเข้าใกล้ชิดติดพันกับจรวดดาวเทียมโดยลำดับนี่แล ทั้งนี้อาจเห็นความสงบสุขที่เป็นมา เพราะศีลธรรมเป็นของเก่าแก่ ไม่แน่ใจว่าจะเป็นของครึล้าสมัยไปนานแล้ว หากมามัวถืออยู่ก็อาจพาให้ตนครึและล้าสมัยไปด้วย ควรเปลี่ยนทิศทางและวิธีการเสียใหม่ก็อาจมีทางเป็นไปได้

แต่ไม่ควรลืมว่าร่างกายธาตุขันธ์และจิตใจของสัตว์ทั่วโลก เป็นสิ่งที่อาภัพและแตกสลายได้ด้วยความทุกข์ทรมานเบียดเบียนหรือบีบบังคับ เพราะร่างกายจิตใจเปรียบเหมือนต้นไม้ใบหญ้า ความทุกข์ทรมานเปรียบเหมือนน้ำร้อน เมื่อรดลงบนต้นไม้ใบหญ้าต้นใด ต้นนั้นจะต้องยุบยอบและตายไปไม่อาจต้านทานความร้อนได้ การผลิตทุกข์ขึ้นด้วยความรู้ความเห็นที่มีความอยากความทะเยอทะยานเป็นผู้บงการ ผลที่ได้รับมากน้อยต้องไม่พ้นกายกับใจจะเป็นผู้รับเคราะห์กรรมนั้นๆ กายใจของสัตว์โลกเป็นสมบัติที่รักสงวนยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด จึงไม่สมควรที่จะพาคิดพาทำในสิ่งที่เป็นภัยแก่ตน ด้วยความคะนองผยองตนนอกลู่นอกทางที่คติธรรมไม่นิยม

ปราชญ์ทั้งหลายท่านศึกษาปฏิบัติและรู้เห็นคติธรรม นำสัตว์โลกไปในทางสงบสุข มิได้นำเข้าป่าเข้ารกตกเหวเลวทรามอันเป็นสิ่งไม่พึงปรารถนาใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ปฏิบัติตามปราชญ์ฉลาดตามคลอง ไม่จองหองอวดดีไปดับไฟนรก ซึ่งราวกับไปดับความร้อนบนดวงอาทิตย์ ชื่อว่าเป็นผู้มีธรรมเป็นหลักใจ หลักความประพฤติการดำเนิน จะเป็นผู้เพลิดเพลินในสมบัติอันเกิดจากความประพฤติดีของตนทั้งปัจจุบันแลอนาคต ส่วนผู้ศึกษาและดำเนินแหวกแนวจากคติธรรมย่อมเป็นผู้หมดหวัง ทั้งที่ว่าตนฉลาดแหลมคม เวลาไปโดนของคมยิ่งกว่าความฉลาดเข้า ต้องยอมรับกรรมที่ตนเคยอวดดีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เช่นเดียวกันกับเสือร้ายที่เข้าใจว่าตัวฉลาดสามารถทุกแง่ทุกมุมเวลาที่ยังไม่โดนจับ แต่พอถูกจับได้ลวดลายก็หายไปเหลือแต่ความสิ้นท่าที่มีโทษเต็มตัว ใคร ๆ จึงไม่ควรอวดรู้อวดฉลาด ทั้งที่ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจเหมือนกับโลกทั่วไปไม่มีอะไรเป็นพิเศษ

เพราะสิ่งที่สุดวิสัยของตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ของสัตว์โลกจะสัมผัสรับรู้ได้ยังมีมากต่อมาก และมากกว่าที่รู้ๆ เห็นๆ กันอยู่ด้วยอายตนะธรรมดาเราเป็นไหนๆ ฝูงเป็ดที่ว่ายน้ำข้ามสระหน้าบ้านได้ก็ว่าตัวเก่งกาจสามารถ แต่มหาสมุทรทะเลซึ่งกว้างแสนกว้างลึกแสนลึก ที่ฝูงเป็ดยังไม่เคยพบเคยเห็นนับแต่วันเกิดมา ยังมีอีกมากกว่าน้ำในสระหน้าบ้านเป็นไหนๆ ฝูงเป็ดจึงคุยโม้ได้เต็มปาก หากคนบางพวกได้ยินฝูงเป็ดที่พูดอวดตัวว่าว่ายน้ำสระหน้าบ้านเก่งก็อาจเห็นด้วย และเชื่อว่าเก่งจริง เรือสู้ไม่ได้ เพราะตนว่ายน้ำไม่เป็นและยังไม่เคยเห็นมหาสมุทรทะเลอันกว้างใหญ่ ตลอดเรือที่เดินทะเลกับเขา ส่วนจำพวกที่จัดเจนในมหาสมุทรทะเลมาแล้ว ก็เห็นเป็นเรื่องธรรมดาของสัตว์ชนิดหนึ่งที่ว่ายน้ำเป็นเท่านั้น

ส่วนมหาสมุทรทะเลหลวงนั้น เป็นวิสัยของเรือเดินทะเล ข้อนี้ฉันใด ข้ออุปไมยก็ฉันนั้น ปราชญ์ทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น เป็นผู้ฉลาดแหลมคมเหนือวิสัยมนุษย์สามัญเราอยู่มากราวฟ้ากับดิน ถ้าเทียบกับคนก็เหมือนคนที่จัดเจนในมหาสมุทรทะเล ถ้าเทียบกับเรือก็คือเรือเดินสมุทรทะเล จึงทรงสามารถฉลาดรู้ทั้งในสิ่งที่มนุษย์ธรรมดารู้ ทั้งในสิ่งที่มนุษย์เทวดาอินทร์พรหมทั้งหลายไม่อาจรู้ได้ จึงทรงสั่งสอนได้ทั้งโลกธรรมดาและโลกลึกลับที่ใครๆ ไม่อาจรู้เห็นและสั่งสอนได้ ความรู้ความสามารถของคนธรรมดาสามัญเรา เท่ากับความรู้และความสามารถของฝูงเป็ดที่ว่ายน้ำสนุกเพลินอยู่กับสระหน้าบ้าน ส่วนความรู้ความสามารถของพระพุทธเจ้า เทียบกับมหาสมุทรและเรือเดินทะเล ที่ผิดกับฝูงเป็ดและสระหน้าบ้านอยู่มากจนไม่อาจนำมาเทียบกันได้

ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีความรู้ใดในแหล่งไตรภพที่ใครตามเรียนจบด้วย แต่ยังมีกิเลสเครื่องปิดบังอยู่บนหัวใจ พร้อมทั้งคำสั่งสอนหรือลัทธิใดก็ตาม ถ้ายังอยู่ใต้อำนาจของกิเลสดังกล่าว ที่จะให้ความเสมอภาคพร้อมด้วยความสนิทสนมแก่มวลสัตว์ เหมือนคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าผู้ทรงสิ้นกิเลสความเห็นแก่ตัวสิ้นเชิงแล้วนั้นไม่ได้ การประกาศธรรมสอนโลกก็ทรงประกาศด้วยพระเมตตาล้วนๆ เสมอต้นเสมอปลาย ไม่มีพิษสงใดๆ แม้แต่น้อยเจือปนอยู่ในวงศาสนธรรมนั้นเลย ธรรมดาความรู้ของคนมีกิเลสทั่วๆ ไป ส่วนมากมักมีเพื่อคนอื่น โดยกิริยาอันเป็นเหยื่อล่อปลา สุดท้ายก็เพื่อต้มหัวปลานั่นเอง คำว่าเอาอาหารเลี้ยงปลาไม่ค่อยมีในความรู้หรือลัทธิของผู้มีกิเลสบนหัวใจ ส่วนศาสนธรรมเป็นอาหารเลี้ยงปลาล้วน ๆ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเพื่อทุบหัวปลาต้มหัวปลาเป็นอาหารอยู่ในธรรมของพระพุทธเจ้าเลยแม้แต่น้อย จึงเป็นศาสนธรรมที่ฝากเป็นฝากตายได้ตลอดมาและตลอดไปอย่างไม่มีข้อกังขา

ธรรมสามัคคี - หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน

« Last Edit: February 11, 2019, 12:36:57 PM by นายเสรี ลพยิ้ม »